« Solaris’teki Dilbilimci | Anasayfa | kurtarma misyonu »

Kiss Kiss Bang Bang

nick nolte’un ve julia roberts’ın oynadığı i love trouble filmini hatırlayan var mıdır acaba? bu film uzun zamandır benim en sevdiğim filmler listesinde yer alıyor. bir şaheser olduğu için değil, nedense beni içine çeken bir hikayesi ve sımsıcak bir romantizmi olduğu için. genelde bu tür filmlere duyduğum yakınlık başroldeki kadın oyuncuya aşık olma kapasitemle doğru orantılıdır, oysa julia roberts’ı nothinghill’de bile o kadar çekici bulmam. neyse, allahtan bu filmde michelle monaghan var. bunu her söylediğimde çoğunlukla “niyeymiş?” diye tepki alıyorum, ama yine de söyleyeceğim: bu dünyada çok fazla güzel kadın var. bu durum michelle’i özellikle beğenmemi engellemiyor tabii…

hikaye get shorty tadında bir kara komedi-dedektiflik öyküsü. harry yanlış giden bir soygun macerası yüzünden polisten kaçarken bir oyuncu seçmesine giriyor ve kendini los angeles’ta bir partide buluyor. partide uyurken taciz edilmekten kurtarmaya çalışırken dayak yediği kız tarafından fark bile edilmeden, rolüne hazırlanmak için yanında dolaştığı özel dedektif ibne perry ile bir cinayete tanık oluyor. ha, bir de o partide gördüğü kız harry’nin çocukluk aşkı harmony değil miymiş? olaylar gelişir…

filmi bu kadar sevmemin nedenlerine gelince: birincisi bu film klasik dedektiflik-entrika-cinayet klişeleriyle ilerlerken bununla (dolayısıyla kendisiyle) çok güzel dalga geçiyor. hiçbir şekilde aklınızı başınızdan alacak bir düğüm yarattığını iddia etmiyor. vakko kataloglarından fırlamış gibi duran val kilmer’ın ibne perry karakterinin karşısına konmuş dalgacı, sakar ve salak harry karakteri, bu tür rolleri çok iyi kıvıran robert downey jr.’a cuk diye oturmuş. perry ve harry göğüslerinden vurulmuş yerde yatarken çalan cep telefonlarından duyulan i will survive melodisi gibi gülümseten sahnelerle bezeli bir film. ama hepsini siktiredin, michelle monaghan var bu filmde. abartıyor olabilirim, ki abartsam ne olacak?..