« derin uyku depresyon alameti midir ? | Anasayfa | Quantic - Flowering Inferno - Death of The Revolution. »

Kayıp hayaller

Sabah saat 04:00 civarı uyanıp bir daha uyuyamıyorum. 05:30′a kurulu çalar saati bekliyorum kıvranarak. 05:28′de kalkıp duşa giriyorum. Sıdıka Hanım dün gelip evi temizlemiş. Her şey yerli yerinde. Dün onu evde bırakıp çıkmadan “benim en büyük derdim şu çorapları bir türlü eşleştirememek Sıdıka Hanım” demiştim. Sabah çekmeceyi açıyorum 15 çift eşleştirilmiş çorap. Bugün iyi başlayacak diyorum kendi kendime. Sırt çantasına ütülü gömleklerden iki tane koyuyorum kırışmamasına özen göstererek. Bilgisayarı, anahtarları, telefonu toplayıp çıkıyorum. Bizi almaya gelecek servis aracı biraz geç kalıyor. Beklerken bir simidi yarısına kadar bitiriyorum. Servis geliyor hareket ediyoruz. 5 saatlik yolumuz var. İlk on dakikada ben ve sürücü dışında herkes uyumuş.

Kitap çıkarıyorum çantadan. Ders kitabı gibi bir şey. Kitabın kapağında da hocanın fotoğrafı. Gayet anlayışlı ve affedici bir bakış hocanın yüzünde. Epey okuyorum kitabı. Dört saat kadar aralıksız kafamı kaldırmadan sayfaları deviriyorum. Bir ara gözlerim harflerin üzerinden hızlı hızlı akarken bambaşka bir yerde olduğumu farkediyorum. Okuduğumu dinlemiyorum hiç. Hayalperest bir öğrenci gibi hayallere dalmışım. Birden utanıp kendimi kitaba veriyorum. Yüzüm kızarıyor mu bilmiyorum ama hafiften gülümsüyorum halime. Kitabın yazarı anlayışlı anlayışlı bana bakıp “Ahmet! Hayırdır? Dalmışsın yine” diyor. “Sormayın hocam feci dalmışım, bir haller oldu bana” diyorum.

Hoca sınıfa dönüp devam ediyor; “…insana dair insancıl anlayış ‘özgürlükçü eğitim kurumları’ adı verilebilecek kurumlara yol açar…”

İçimden tekrarlıyorum; …insana dair insancıl anlayış ‘özgürlükçü eğitim kurumları’ adı verilebilecek kurumlara yol açar…

Hocam beni bağışlasın sonrasını hatırlamıyorum.