« bitkisel hayat kılavuzu VIII | Anasayfa | bitkisel hayat kılavuzu X »

bitkisel hayat kılavuzu IX

servet’i istanbul’a ilk geldiğimiz zamanlardan beri tanıyorum (o zamanlar ismini bilmezdim); elleri özürlü, yüzünde yanık izleri, neşeli, yüksek sesle konuşan bir minibüs değnekçisi. berfin doğduktan sonra bizim mahallede daha sık görür oldum -ne zaman taşındı, bilmiyorum. beni ve berfin’i her gördüğünde yanımıza gelir, o her zamanki gürültülü neşesiyle annemi kastederek “anneceğim nasıl? söyle ona, ben onu çok seviyorum” der, berfin’le oynardı. annemi gördüğündeyse bağıra çağıra kürtçe bir iki laf eder, anneme bir kahkaha patlattırırdı. o zamanlardan sonra ben minibüs sırasında beklerken yanıma gelip selam vermeye başladı; ayaküstü bir iki laf ederdik, o kadar. biz mahalleden taşınınca sadece otobüs/minibüsle yanından geçerken görür oldum onu. araya uzun zaman girince yolda görsem bile selam vermeden geçip gitmeye başladım. bugün murat muhallebicisinde gördüm onu, her zamanki gibi kafasında geniş kenarlı hasır kovboy şapkası, güneş gözlüğü. hesabı masada ödeyip hızla yanından geçtim, beni görmediğini umarak…

Yazı hakkında

Şu anda “bitkisel hayat kılavuzu IX,” yazısını okuyorsunuz ne.yapiyorum.com'da

Yayın tarihi:
Jul 03 2008 / 10:42 am
Kategorileri:
bitkisel hayat kılavuzu