ne.yapiyorum.comAhanda sana blog…

1. aybarsb Jun 16 2008 / 6pm

   yok mu blogu, websitesi bu derginin, sadece kagittan mi yayinliyorlar ?
2. denizakhan Jun 16 2008 / 7pm

   özellikle şiir camiası kavga ve gürültüyü çok seviyor. hele internet ortamında insanlar neredeyse başka bir şey yapmaz hale geldi diyebiliriz: şimdi oturup adamakıllı bir şiir ya da yazı yazmak için neden uğraşayım, internet üzerinden küfreder doyuma ulaşırım…

   ahmet güntan bu tür şeylerden fazlasıyla (bence bazen aşırıya da kaçan bir şekilde) rahatsız oluyor. mesela; derginin ilk çıkışında hazırlayanlar kadrosunda yer alıp daha sonra ayrılan osman çakmakçı facebook’ta derginin grubunu kurmuş ve terketmişti. baktım admin’lik boş duruyor, ben de grubu devralıp üyelere her hafta derginin basın bültenini göndermeye başladım. grubun osman çakmakçı’nın ayrılışı ile birlikte kapandığını sanan ahmet güntan, bunu fark edince benden grubu kapatmamı istedi. facebook’ta gruplar kaldırılamadığı için ben de herkesi gruptan çıkarıp grubu gizli hale getirdim. yani, mahfil interneti pek sevmiyor.

   ancak şunu da söylemek lazım; her ne kadar teknoloji gittikçe kağıtsız bir gelecek hazırlıyor olsa da dergiye ya da kitaba dokunabilmenin ayrı bir zevki var. bizim gibi ara kuşakların bu tür “gerici” zevkleri mazur görülebilir.
3. aybarsb Jun 17 2008 / 12am

   ehh tabii ki, ayrıca monitörden kitap okumaya çalışmak akıl karı bir iş değil, ben bile - günde 20 saat monitöre bakan bir insan olarak - çok zorlanıyorum.

   ama diğer taraftan, 100-200 kişiye (yada tirajı ne kadarsa bilemiyorum tabii) erişmek yerine on binlerce insana ulaşmanın tadı var. basın bülteni basında yer aldığına göre webde de yer alması doğal bir şey aslında, zira web artık - hatta çok uzunca bir zamandır - bir medya aracı olarak kabul ediliyor, televizyon, radyo vs. den daha önemli hatta çoğu ajansa göre, çünkü insanların tepkisini ölçmek daha ulaşılabilir…

   birde tabi tura kısmı var paranın, ulaşılabilirliğin verdiği eleştirilebilirlik devreye giriyor. onbinlerce insana ulaşmanın bedeli, onbinlerce insanın sana ulaşması anlamına da geldiğini düşünmek gerek. ahanda bakınız, şiirden anlamadığım, dergiyi de görmediğim halde, patadank eleştirebiliyorum… belkide sebebi budur…

   her halikarda sanatçının tercihi sorgulanmaz tabii…

   güzel yazı olmuş bu arada, eline sağlık çok…
4. denizakhan Jun 17 2008 / 4am

   monitörden okumak konusunda haklısın, ben de çalışırken yeni mevzuat değişikliklerini bilgisayardan okuyamaz, çıktısını alırdım sayfalarca, ama bu da bir alışkanlık meselesi, zamanla insanlar için çok doğal bir hale gelecektir. aklıma emre kongar geldi bir de: adam bilgisayarda yazamıyormuş, çünkü klavyeden yazarken arada bir kafasını kaldırıp monitöre bakarken başı dönüyor, midesi bulanıyormuş. sanırım desktop yerine laptop bilgisayara geçince biraz düzelmiştir.

   ulaşılırlık meselesi de çok boyutlu bir mesele: dergi ve kitap hâlâ basılı olarak belli bir ciddiyet taşıyor. yoksa çeşitli maliyetlerini düşünürsen en mantıklısı internet ortamı tabii: derginin baskısı, dağıtımı, satılması ve bu satıştan elde edilen paranın geri dönüşümü… hepsi birer sıkıntı, hem bu tip dergiler para kazanmak için çıkartılmıyor, kendi masrafını çıkarması çok büyük bir başarı. internetin maliyeti ise neredeyse yok gibi.

   ikinci bir sıkıntı basılı derginin dağıtımı: ülkemizde dağıtım tekel kontrolünde olduğu için gazete bayilerinin ve kitapevlerinin tamamına ulaşmak mümkün değil. ancak kendi olanaklarınla, epeyce bir kargo masrafı ödeyerek dağıtıma sokuyorsun ürününü. son zamanlarda bu konuda ufak yayınevlerinin alternatif bir dağıtım yolu açma girişimleri var, ama bakalım. bu noktada da internet açık ara avantajlı; eskiden her evde internet yoktu, ama bu derginin potansiyel hemen her okuyucusunun internete bağlanma olanağı vardır.

   arşivleme açısından da internet ve bilgisayar teknolojisi bize çok güzel olanaklar sağlıyor. kitapları, dergileri odalardan taşan birer canavara dönüştürmek yerine minnacık harddisklerde saklamak, anahtar kelimelere göre bütün bu külliyat içerisinde otomatik taramalar yapabilmek, her an elinin altında taşıyabilmek gibi kolaylıklar küçümsenemez. ancak e-book henüz emekleme aşamasında, ayrıca format birliğine kavuşamamamız da bir sorun. bence bütün metinsel dosyaları okuyabilen (ister internet’ten ister dosyadan), bu metinlerde vurgu, işaretleme, kişisel not alma ve bunları saklama olanağı sağlayan bir nevi metinsel ipod ve yazılımı oluştrulursa çok fazla kullanım olanağı bulur.

   internet sayesinde okuyucuyla çok daha yoğun ve sıkı bir ilişki de kurabiliyorsun. okuyucu kolaylıkla sana düşüncelerini ve eleştirilerini iletebiliyor, geniş bir alanda tartışma olanağı buluyorsun.

   bunlar hep internetin artısı, ama senin de belirttiğin “öteki yüz” meselesi var.

   internette düşünce beyanının kolaylığı maalesef düşüncenin kendisine de yansıyor: herkesin kanıları var, ama bu kanıların gerçek anlamda düşünceye dönüşmesi zihinsel bir efor gerektirir. mesela bir film için güzel/kötü/sıkıcı/boktan gibi yüzeysel kanıların bir adım ötesine geçmek için biraz zahmete katlanmak lazım. internetin erişim kolaylığı bu gerçeği unutturuyor çoğu insana. anlamsız tartışmaların çoğu bundan kaynaklanmıyor tabii; “yüzünü görme” meselesi herkesin bildiği bir şey: karşındakinin yüzünü görmüyor oluşun hem yanlış anlamaları arttırıyor hem de etik anlayışı silikleştiriyor. ahmet güntan’ın internete soğuk bakmasının en büyük nedenlerinden biri bu, ama bunu abartanlar da var. geçenlerde üyesi olduğum bir e-grupta dergi çıkaranlardan biri “internetin herkese söz hakkı vermesinden nefret ediyorum” diye bir şeyler söyledi. bana göre bu söz bir saçmalık; ılımlı bir dille bunu izah etmeye çalıştım, ama olmadı. evet, herkesin haddini bilmesi güzel bir şey, ama bu koşul ortada yok diye herkese haddini bildirememenin sıkıntısını duymak, bu olanaktan yoksun olmaktan nefret etmek de nedir ya… neyse, gecenin bu saatinde kafamı topralayamıyorum fazla.

   asıl sen sağol çok…
5. aybarsb Jun 17 2008 / 7am

   evet aslında benim tam da vurgulamak istediğim buydu, fikir beyanı için bir fikrin olması gerektiğini idrak edemeyecek kadar kolay kullanılabilir bir iletişim yöntemi internet.

   yüzünü görme meselesinin bir sorun olduğunu sanmıyorum aslında, görmemek daha iyi, zira konuşma hızında yazmak zorunda olmadığın için yazdığını göndermeden önce okuma şansı da veriyor kullanıcıya. böylece bir toparlama aşamasıda elde edilmiş oluyor. tabii bizde - aslında dünyada da böyle - karşıdakini dinlemeden konuşmaya çalışmak diyalog zannedildiği için, yazılanı okumadan postalamak durumu oluyor.

   karşıdakini dinlemeden konuşma alışkanlığında olanlar, bir de üstüne, karşıdakinin jestlerini, mimiklerini, surat ifadesini, kızgınlığını, acısını vs. görsel olarak algılamadanda uzak kalınca, ortaya facialar çıkıyor devamlı. halbuki karşıdakinin konuştuğunu dinleseler, kendi söyleyeceklerinide bir kez daha okusalar, muhtemelen bu dezavantajda ortadan kalkacak. ama genel olarak insanlar konuşma eğiliminde olduklarından - 10 kontöre 2 dakika dinleyebilirsiniz diyen var mı ? - malesef dinleme tembelliği, okumada tam bir boşvermeye dönüşüyor. yoksa yazı kullanılarak iletişim, yanlış anlamalara çok daha namüsait kanımca.

   valla bence bunu söyleyen arkadaş sonuna kadar desteklenmeli, özellikle ikide bir siteleri kapatmayı kendine görev edinmiş kurumlarımız varken, bu arkadaşın geleceğinin parlak olduğunu düşünüyorum. önüne gelenin kitap çıkartması, dergi çıkartması, yazı yazması da yasaklanmalı bence, mahkemeden izin alınmalı, mail gönderebilmek için muhtarlıktan onay belgesi alınmalı, savcılıktan iyihal kağıdı çıkartılmalı.

   ama bir yerde anlaşılıyor aslında, düşünsene ilkokuldan beri - ve hatta daha öncesinden beri - hep izin alarak konuştuk, öyle büyüdük. birisi ağzına geleni söylediğinde, öğretmenin azarını yedi. alışkanlık bu olunca tabiidir aslında her önüne gelenin söz söylemesine sinirlenmek, zira ortada öğretmen yok eli sopalı, bilmiyor kim ne konuşacağını.

   velhasılı, bizde bu böyledir, milletçe adam olmayız gibi yorumlar yapanlar olsa da bu konuda, dünyada da böyle bu aslında. gerçi ben daha çok teknoloji bloglarını takip ediyorum, ki malum programcı taifesi biraz daha nezihtir, sadece küfrediriz direk. ama çok ciddi bloglarda - evet öyle blogları da var programcıların - çok sağlam dalaşmalar yaşanıyor.

   ama bir süre sonra - ki yavaş yavaş o sürelere yaklaşıyoruz - giderek insanlar öğretmensiz konuşabilmenin rahatlığına alışacaklar, yavaş oluyor tabii biraz ama zamanla…

   bu arada dergi olayının internete taşınması konusunda, üç ayrı tutum var genel olarak, bir taraf, dergilerini taşımıyor, içeriğin bir bölümünü ve dergide yer almayan tamamlayıcı içeriği webe koyarak, dergi satışını arttırmaya çalışıyor. bir kesim komple dergiyi internete taşıyarak, reklam gelirlerinden kar ediyor - zaten büyük tirajlı dergiler genelde reklamdan kazanıyor -, bir kesimde paralı üyelik yoluna gidiyor. tabii bunların kombolarını yapanlarda var. zaman içerisinde tamamen ücretsiz içerik, reklam gelirlerinden para kazanma tutumu ağırlık kazanacak gibi görünüyor. http://www.nytimes.com/ önceleri içeriği abonelikle veriyordu, artık ücretsiz.

   ama asıl - bence - bağımsız yayıncılar - kişisel veya ufak gruplar halindeki yazarlar için- , dağıtım kanalları sebebiyle internet çok kullanışlı, ciddi olarak yazı yazarak para kazanan - ve hayatını idame ettiren - pek çok insan var, henüz bizde o kadar yaygınlaşmadı tabii, ama giderek yaygınlaşacak sonuçta. işin yönü giderek değişiyor açıkçası, daha önce okuyucu konumunda olanlar, üstünde patron, editör vs. olmadan yazı yazıp, hayatlarını kazanıp, birde üstüne bir güç elde ediyorlar. o yüzden basılı yayınlar giderek azalıyor zaten, ne kadar direnç gösterilse de bir yerde mecburen webe kayacak içerik yakın zamanda.
6. aybarsb Jun 17 2008 / 7am

   bu arada emre kongar neden klavyeye bakıyormuş anlamadım ? daktiloda mı kullanmıyormuş ? ordan bir alışkanlığı vardır zannediyorum, klavyeye bakmadan yazabilmek gibi. tabii kimsenin aklına emre kongar a F klavye vermek gelmediyse, o zaman doğaldır.
7. denizakhan Jun 17 2008 / 12pm

   “yüzünü görmemek” sıkıntısının nedenleri tamamen alıgılayan merkezli değil: sen eğer kurduğun cümlelere dikkat etmez, kolayca yanlış anlaşılabilecek bir üslup kullanırsan algılayanı suçlamak biraz saçma. ben de bu hatayı yaptım/yapıyorum bazen. biraz mizahi ve alaycı bir üslup kullanınca karşı tarafın bunu aşırı ciddiye almasının sıkıntısını yaşadığımı düşünürdüm, ama sonra benim de buna müsait bir üslup kullandığımı farkettim. mesela eskiden gibi surat ifadelerini kullanmaktan hiç hoşlanmazdım, şimdi gerekli olduklarını düşünüyorum -en azından biz dili kullanırken bunlara ihtiyaç duymayacak kadar yetkinleşinceye kadar.

   karşıdakini dinlemeden konuşmak, kendi düşüncesini ifade etmedeki yetersizliklerde haklısın. biz kürtlerin bayramlarda cenazelerdeki toplanmalarda nasıl bir iletişim içinde oldukarını görmek lazım: bir oda dolusu insan, herkes kendisinden uzaktaki biriyle diyalog içerisinde ve bu diyaloglar aynı anda gerçekleşiyor… (koca türkiye sinemasında bu durumu bir filmde görememiş olmak da acınası).

   internetin herkese söz hakkı vermesinden nefret eden arkadaşın kafası epey bir karışık genel olarak. bunda garipsenecek bir şey yök, benim kafam onunkinden daha karışık, sadece o bunu kabul edecek ve buna göre hareket edecek olgunluğa sahip değil; “gidiyoruz bir yolda, bakalım ne olacak” tavrının mazur görülmesini istiyordu da herkes bir yolda gidiyor ve bakıyor ne olacak diye, ama bu şaşkın bir seyahat anlamına gelmiyor. “evet, haklısın, ama nefret ediyorum işte” demişti bana, ben de bu tavra aşina olduğum için daha fazla üzerine gitmedim. benim de hayatta boyun eğdiğim, ama hiçbir zaman kabullenmediğim gerçekler var, geçinmek için nefret ettiğim işlerde çalışmak gibi, ama benim kabullenmeyişim bireysel bir şımarıklıktan kaynaklanmıyor, kabullenmenin tümden bir yenilgi olmasından ve kabullenmeyişimin ardındaki ideolojik temele inanmamdan kaynaklanıyor.

   mahfil örneğinden hareket edersek, derginin internete taşınmamasının en büyük sebebi derginin basılı olmasının alışkanlığı ve bu alışkanlığın getirdiği ciddiyet (asık surat anlamında değil, niyette ciddiyet). bu sayede okuyucunun dergiyi okumak için belli bir niyet ve emek göstermesi de hoşa gidiyor tabii. ben bu konuda katı düşünmüyorum, br dergi ya da kitabı elde somut olarak tutulmasının zevkini biliyor olsam da. mesela serkan ışın yıllardır poetikhars’ı devam ettiriyor internette.

   emre kongar’a gelince: o da benim gibi, ortaokuldan beri bilgisayarla teşne olmama rağmen klavyeye bakmadan yazı yazamıyorum. daktilo kullanırken sıkıntı yaşamamıştır, çünkü daktilonun klavyesi ile kağıt arasında göz hareketi ile gidip gelmek mümkün, oysa desktoplarda kafanı da oynatman gerekiyor, o zamanda başı dönüp midesi bulanıyormuş. doktor değilim, ama galiba beyincikteki sıvı ile ilgili bir sıkıntı bu: beyinciğimizde yer alan bir sıvı içindeki kristaller vücudun hareketiyle yere paralel bir düzlemde dağılır ve sinir hücrelerine temas eder, biz de bu sayede dik mi, yan mı durduğumuzu anlarız. neyse, dediğim gibi laptoplarda klavye ve ekran birbirine yakın olduğu için bu sıkıntıdan kurtulmuştur herhalde. garip bir vaka, yoksa benim için yazamamasında bir sakınca yok, sevmem onun gibi kemalist jakoben demokratları.
8. denizakhan Jun 17 2008 / 12pm

   aybars, blog tarihindeki en ciddi yazışmayı yaptığımızın farkındasındır da, niye? ruhen de yaşlanmaya mı başladık? nedir?
9. ahmet güler Jun 17 2008 / 1pm

   Bu en ciddi yazışma konusunda haklısın Deniz Akhan. Sabah serviste okumak için Noam Chomsky’nin Eğitim ve Demokrasi’sini almıştım yanıma. Ofise gelip bilgisayarı açtığımda sanki kitaba devam ediyormuşum hissi yaşattınız bana.
10. deniz Jun 17 2008 / 1pm

    bu ciddi yazışma karşısında düzenli bir(1) okurunuz olarak yorum yapmaya korktum ciddiyet bozulacak diye. bir an önce basım yayın, dağıtım, internetin sağladığı özgürlük, etik değerlerin ihlali, f klavye ve iletişim becerileri konusunu halledip ışınlanma konusuna odaklanmanızı umuyorum
11. denizakhan Jun 17 2008 / 2pm

    evet, haklısınız. bu nedenle ahmet güler’den “Türk Edebiyatında Traktör Teması ve Kamyonlar” yazısında kendisini gösteren derin bir araştırma azmi ve analiz yeteneğinden ötürü şimdiye kadarki ışınlanma çabaları ve fantazyaları konusunda bir makale talep ediyorum. bakalım; şimdiye kadar bu konuda neler yapılmış, edilmiş, hataları ya da yanlışları neymiş de şimdiye kadar olmamış? birikimleri biraraya toplayalım ki yeni yollar daha açık ve müreffeh bir şekilde daim olsun (yürrü be!).